Wówczas dostałam ataku śmiechu, bo mój mąż nie był pewien, którym końcem ołówka należy rysować. — Joanna Chmielewska

Irenę Lubowicka, bardzo piękną dziewczynę, spotkało na ulicy niezwykłe szczęście. Do tej inwentaryzacji i łażenia po drabinach wkładała spodnie, a rzadko w owych czasach kobiety nosiły spodnie i było to źle widziane przez społeczeństwo. Szła sobie, z przeciwka szedł jakiś facet, nawet podobno młody i przystojny, spojrzał na nią, splunął i rzekł z wielkim zgorszeniem:

– Fu, co za ohyda!

– Ty, co byś zrobił, gdybyś się obudził rano i okazałoby się, że te całe studia to był tylko sen?

Bolek popatrzył na mnie ponuro.

– Upiłbym się z radości i zostałbym traktorzystą – odparł głosem grobowym.

Uczmy się na cudzych błędach, bo sami wszystkich popełnić nie zdążymy…