Homer

Nie godzi się odtrącać przybysza, choćby i gorzej od ciebie wyglądał: od Dzeusa przychodzą wszyscy obcy i żebracy. A nasza jałmużna jest miła, lecz mała.

Wynoś się z wyspy jak najprędzej, zakało rodzaju ludzkiego! Nie godzi się podejmować ani wyprawiać człowieka, który jest wstrętny bogom szczęśliwym. Wynoś się, bo mi tu przychodzisz pod klątwą bogów.

Sen i śmierć to bracia bliźniacy.

Nigdy mię, jak dziś, piękność nie ujęła żadna,

Nie rozgrzała bogini, ni ziemianka ładna

Ani wdzięki prześlicznej Iksyjona żony,

Z której Pirytoj, bogom równy mąż zrodzony;

Ni do Danaem gorzał tak silnym zapałem,

Z której Perseja, męża walecznego miałem;

Ni tak córka Feniksa rozpaliła gładka,

Sławnego Radamanta i Minosa matka;

Ni dwie wabne Tebanki, Alkmena, Semele,

Z tej Herkul syn, z tej Bachus, Olimpu wesele;

Ni Cerera, żółtemi włosy upiękniona,

Ni wspaniałą kibicią poważna Latona;

I z tobą przeszłe chwile równałbym daremnie;

Nigdyś ognia takiego nie wzbudziła we mnie.

Kiklopie, pytasz o moje sławne imię, zaraz ci je powiem, a ty mi dasz gościniec, jak obiecałeś. Na imię mi Nikt. Nikt zwali mnie ojciec i matka, i wszyscy towarzysze.