Henning Mankell

Nie wiedzieć czemu, Szwedzi uwielbiają czytać o morderstwach, kiedy mają urlop.

Pamięć jest jak szkło, pomyślała. Ci, którzy odeszli, wciąż są widoczni, całkiem z bliska. Ale nie możemy się nawzajem dosięgnąć. Śmierć jest niema. Zabrania rozmowy, dopuszcza wyłącznie ciszę.

Igrzyska olimpijskie wskrzeszono w 1896, pomyślała Hong. To bardzo niedawno, niewiele ponad sto lat temu. Nie wiemy nawet, czy jest to rzeczywiście nowa tradycja, czy też może coś, co przetrwa niedługi czas, na przykład kilkaset lat. Musimy wspomnieć mądre słowa Czou En-laja, gdy zapytano go, jakie wnioski możemy wyciągnąć dziś dla siebie z rewolucji francuskiej. Odpowiedział, że jest jeszcze zdecydowanie za wcześnie, by wygłosić ostateczny osąd.

Barbarzyństwo ma zawsze ludzkie cechy (…). Dlatego jest takie nieludzkie.

Ale koniec zawsze oznacza początek czegoś nowego. Punkty, które wyznaczamy w naszym życiu, zawsze są w jakiś sposób prowizoryczne.

Człowiek robi wszystko dobrze, a i tak wychodzi źle.

Musi być przecież jakaś różnica pomiędzy życiem a śmiercią.

Może to i prawda, że stara miłość nie rdzewieje. Ale stara przyjaźń z pewnością tak.

– Czas jest rzeczą – ciągnął kapitan. – Przecieka między palcami, niezależnie od tego, jak bardzo staramy się go zatrzymać.