Zdaje się, że każdy człowiek ma jakby swój szczyt, choć to dość dziwne sformułowanie. Kiedy go osiągnie… — Haruki Murakami
Zdaje się, że każdy człowiek ma jakby swój szczyt, choć to dość dziwne sformułowanie. Kiedy go osiągnie, potem może już tylko schodzić. Nie ma na to rady. I nikt nie wie, gdzie jest jego szczyt. Idzie się i myśli: jeszcze mam czas, gdy nagle niespodziewanie znajdujemy się po drugiej stronie góry. Nikt nie wie, kiedy to nastąpi. Niektórzy osiągają szczyt w wieku lat dwunastu, a potem wiodą niczym niewyróżniające się życie. Inni wspinają się aż do śmierci. Jeszcze inni umierają, będąc na szczycie. Wielu poetów i kompozytorów szło przez życie jak burza, zbyt szybko i gwałtownie się wspięli i przez to nie dożyli nawet trzydziestki, a tymczasem Picasso nawet po osiemdziesiątce malował obrazy o wielkiej sile wyrazu i zmarł ze starości. Nigdy nie wiadomo, co się stanie, dopóki nie dobiegnie się do końca.
Źródło: Wikicytaty · CC BY-SA 4.0
Więcej z tej książki
Spałem z niezliczonymi kobietami, ale już nie chcę. Ze wszystkimi jest tak samo. Robi się to samo (...). Chcę miłości. Wyznam ci coś strasznego: chcę spać tylko z żoną.
Wojna zawsze nadchodzi. Zawsze nadchodzi. Nie zdarza się, żeby nie było wojny. Nawet kiedy się wydaje, że nie będzie, i tak będzie. Ludzie w głębi serca lubią się zabijać. I zabijają się, póki się nie zmęczą. Kiedy się zmęczą, trochę odpoczywają, a potem znowu zaczynają się zabijać.
Tracenie czasu jest ciężką pracą.
