Zaginiona

Nasza miłość była silna, ale także spokojniejsza, dojrzalsza, i może miłość wcale nie powinna taka być. Wiedziałem, że rozstanie będzie bolesne, ale nie druzgoczące. Zastanawiałem się, czy to również przychodzi wraz z dojrzałością, czy może po wielu latach sercowych zawodów w końcu zaczynasz się bronić.

– Win?

Win, jak nikt inny, panuje nad swoim głosem, ale teraz, chyba po raz drugi, od kiedy go znam, jego głos się załamał.

– Te ostatnie szesnaście dni były trudne.

– Wiem, kolego.

– Przetrząsnąłem każdy kąt, szukając ciebie.

Milczałem.

– Robiłem rzeczy, których nigdy byś nie zaaprobował.

Czekałem.

– A mimo to nie mogłem cię znaleźć.

Kłamstwo ma charakterystyczny zapach. Prawda też.

– Chodziłem tu do szkoły średniej. Skopałem tam wiele tyłków. – I nadymając się dodał: – Byłem też kapitanem drużyny rugby.

– Ooo… – powiedział Win głosem wypranym z emocji. – Czy mogę nosić twoją kurtkę na potańcówce?

Za dużo tutaj dymu, żeby nie było ognia.

– Posłuchaj, albo zastrzelę cię na śmierć.

– A nie na życie?

– Co?

– Nie można zastrzelić kogoś nie na śmierć…

(…) kiedy wyeliminuje się niemożliwe, to, co pozostaje, obojętnie jak nieprawdopodobne, musi być prawdą.

– Miałem pani plakat w moim pokoju. Kiedy byłem szesnastolatkiem.

– Czuję się doceniona… – zaczęła.

– Było na nim trochę plam – powiedział i mrugnął – jeśli pani wie, co chcę powiedzieć.

– … i zniesmaczona. – Pogroziła mu palcem i odwróciła się. – Cześć.