Gabriele Kuby

Komu zatem służy seksualizacja dzieci i młodzieży oraz wychowywanie ich do „różnorodności”?

1) Tym, w których interesie leży odcinanie ludzi od korzeni poprzez niszczenie rodziny i czynienie ich tym samym podatnymi na manipulacje dla globalnych celów strategicznych.

2) Tym, w których interesie leży globalna redukcja przyrostu ludności bez konieczności dokonywania zmian w globalnym podziale majątku.

3) Tym, w których interesie leży nastanie w Europie „demograficznej zimy”.

4) Tym, w których interesie leży wyeliminowanie religii, szczególnie chrześcijańskiej.

5) Tym, którzy cierpią z powodu „normatywności heteroseksualizmu” i przez jej likwidację chcą sobie zapewnić uznanie społeczne.

Bycie lewicowcem nie jest do dziś niczym niewłaściwym, nawet przeszłość z krwią na rękach czy współpraca ze Stasi nie są powodem do odmówienia komuś najwyższych nawet urzędów, podczas gdy etykietka prawicowca, a już zwłaszcza radykalnego prawicowca – nieważne, uzasadniona, czy nie – wystarczała wtedy i wystarcza dziś, aby kogoś pozbawić czci i pracy.

Przeciwko Kościołowi katolickiemu szaleje walka jak przeciwko żadnej innej instytucji na świecie. Preferowaną „amunicją” są grzechy Kościoła w przeszłości, inkwizycja i palenie czarownic. Jest to walka prowadzona przez jednookich, którzy nie są gotowi spojrzeć drugim okiem na ogromną rzekę świętych i męczenników płynącą nieprzerwanie od początków Kościoła aż do współczesności. Liczba męczenników w XX wieku jest większa niż we wszystkich stuleciach razem wziętych i ciągle rośnie na naszych oczach, przede wszystkim w krajach islamskich, Chinach i Korei Północnej.

Nie dlatego wyrzuca się dziesięć przykazań na złom, iż jest to rozsądne, ale dlatego, że rozum sam z siebie nie daje człowiekowi siły do ich zachowania. Z tego powodu rozum potrzebuje Boga, a Bóg rozumu.

Elżbieta Radziszewska, pełnomocniczka polskiego rządu ds. równego traktowania, została wykluczona ze składu jury konkursu dla dziennikarzy o nagrodę Unii Europejskiej „Together against Discrimination”. Powiedziała bowiem, że szkoły katolickie muszą mieć prawo do odrzucenia aktywnego homoseksualisty jako nauczyciela, gdyż może to powodować konflikt z zasadami wyznawanymi przez szkołę.

Człowiek pozbawiony korzeni uważa zwodzicieli za proroków, nie potrafi już odróżnić prawdy od kłamstwa, daje sobą bez reszty manipulować nieograniczonymi technikami manipulacji dzisiejszych czasów. Na długo przed wynalezieniem telewizji i Internetu Aldous Huxley pytał: „Co będzie, jeśli jakiemuś reżimowi uda się zdefiniować perwersyjność jako normalność, a normalność jako perwersyjność, i rozwinąć metody ujarzmiania, które będą tak przyjemne, że nikt już nie zauważy horroru i nikt nie będzie chciał się nim oburzać?”

Nigdy przedtem w historii ludzkości elity władzy nie próbowały wpływać na zmianę tożsamości płciowej mężczyzny i kobiety poprzez strategie polityczne i środki prawne, brakowało ku temu wiedzy know-how i „inżynierii społecznej”. Ale właśnie teraz dokonuje się to na naszych oczach, i to w skali globalnej. Nazwa tej strategii brzmi gender mainstreaming. Ta kampania prowadzona jest pod płaszczykiem równouprawnienia kobiet i mężczyzn, co jednak jest tylko taktycznym stadium przejściowym.

Godne uwagi są tu cztery zjawiska:

1) Pojęcia wyrażające tradycyjne wartości zostają uznane za podejrzane i zepchnięte na margines. Przykład: „czystość (seksualna)”.

2) Pojęcia zawierające pozytywną treść zostają napełnione nową, arbitralną treścią, a tym samym zinstrumentalizowane. Przykład: „wielość”, „antydyskryminacja”, „wolność”, „tolerancja”.

3) Powstają nowe pojęcia, nośniki nowej ideologii. Przykład: „gender”.

4) Zostają wprowadzone nowe pojęcia służące zniesławieniu przeciwników. Przykład: „homofobia”, „mowa nienawiści”.

Bóg został zdetronizowany a na Jego tronie zasiadł „autonomiczny” człowiek. Jest to odwieczna ludzka pokusa od samego początku (por. Rdz. 3,5), ale żadna dotychczasowa epoka nie ulegała jej z aż tak absurdalnym radykalizmem, jak to się dokonuje obecnie przez zaprzeczenie polaryzacji płciowej mężczyzny i kobiety.

Każdy reżim polityczny tworzy swoją własną mowę, oddziela słowo od prawdy, aby podporządkować sobie ludzi. System nieprawdziwych, „skorumpowanych” słów nazywamy ideologią. Jest to system myślenia służący interesom jakiejś mniejszości; są one ukrywane za parawanem odpowiadających duchowi czasu „wartości”, aby uzyskać akceptację ogółu.

Wysuwanie z faktu zróżnicowanego rozumienia prawdy wniosku, że nie istnieje prawda absolutna, jest błędną relatywistyczną konkluzją. Równanie 2 + 2 = 4 nie stanie się błędnym dlatego, że inni, nawet jeśli będzie ich wielu, twierdzą, iż równa się 5.