Było to niedzielne przedpołudnie, o najpiękniejszej porze wiosennej. — Franz Kafka

Byłeś właściwie niewinnym dzieckiem, ale jeszcze właściwiej byłeś diabelskim człowiekiem! I dlatego wiedz: skazuję cię teraz na śmierć przez utopienie!

Na moście był w tym momencie ruch wprost nieskończony.

Jeszcze trzymał się mocno słabnącymi dłońmi, wypatrzył między prętami balustrady jakiś omnibus, który z łatwością zagłuszyłby jego upadek, krzyknął z cicha:

– Drodzy rodzice, zawsze was przecież kochałem – i runął w dół.