Niekochani

Umieram (tu) na samotność.

Codziennie uczę się cierpliwości, wciąż i wciąż od nowa, nie pozwalam sobie na gram tęsknoty.

Co dzień budzę się w większym nieładzie. W męczącej tęsknocie. Coraz gwałtowniejszej niechęci do przebycia kolejnego dnia. Rozbitego na miliony, miliony słów, bezsensowny trud.

Nie wiem, gdzie zaczyna, a gdzie kończy się piekło, może po prostu jest w nas, w głębi nas samych, nie ma od tego ucieczki, tylko rezygnacja.

Nie wierzę w piekło, piekło nie istnieje. Są tylko ludzie, którzy je czynią.