Dennis Lehane

W prawdziwym świecie uroda działa jak płot, który odgradza, trzyma cię na dystans.

Ogarnął go smutek, sięgnął głęboko w duszę, a potem rozszedł się po całym ciele jak fale na wodzie (…). Poczuł jak smutek zapuszcza w nim korzenie, mości się, jakby szukał przytulnego domu, a on nawet nie próbował z nim walczyć, bo w głębi duszy rozumiał, że byłoby to daremne.

Kochał ją miłością jak z filmu, aż krew tętniła mu w uszach. Kochał ją, kiedy się budziła, jak szła do łóżka, kochał od rana do wieczora, w każdej sekundzie doby (…) Kochałby ją gdyby miała krosty, płaskie piersi, meszek na górnej wardze. Kochałby ją bezzębną. Kochałby ją łysą (…). Na sam dźwięk jej imienia przebiegał go dreszcz.

Kiedy się komuś skarżymy, to tak, jakbyśmy prosili o pomoc, prosili tego, komu się zwierzamy, żeby się nami zajął.

Dopiero w takim tłumie zwykle dostrzega się, jak mało czasu spędza się z najbliższą osobą, z którą dzieli się życie i rzadko się z nią widuje.