Dennis Lehane

Może na tym właśnie polega miłość – liczysz bandaże aż ktoś ci powie, że starczy.

W ten kawałek o uczuciach nie do końca wierzyłem. Wrócą. Zawsze wracają, na ogół wtedy, gdy człowiek jest na to najmniej przygotowany.

Ciemności. Zabierz Mnie stąd. I Ciemność tak właśnie zrobiła.

Była jak wszystko, co na tym świecie jest dobre. Jak pierwszy ciepły powiew wiosny i sobotnie popołudnia, kiedy się ma dziesięć lat, i wczesne wieczory na plaży, gdy piasek jest chłodny, a fale mają kolor whisky. Jej uścisk był zapalczywy, ciało obfite i miękkie, rytm serca tuż przy mojej nagiej piersi. Czułem zapach jej szamponu i pokryty meszkiem kark tuż pod moją brodą.

Człowiek, którego kochasz rzadko zasługuje na miłość. Właściwie nikt na nią nie zasługuje, pewnie też nikt nie udźwignąłby takiego ciężaru.

W prawdziwym świecie uroda działa jak płot, który odgradza, trzyma cię na dystans.

Ogarnął go smutek, sięgnął głęboko w duszę, a potem rozszedł się po całym ciele jak fale na wodzie (…). Poczuł jak smutek zapuszcza w nim korzenie, mości się, jakby szukał przytulnego domu, a on nawet nie próbował z nim walczyć, bo w głębi duszy rozumiał, że byłoby to daremne.

Kochał ją miłością jak z filmu, aż krew tętniła mu w uszach. Kochał ją, kiedy się budziła, jak szła do łóżka, kochał od rana do wieczora, w każdej sekundzie doby (…) Kochałby ją gdyby miała krosty, płaskie piersi, meszek na górnej wardze. Kochałby ją bezzębną. Kochałby ją łysą (…). Na sam dźwięk jej imienia przebiegał go dreszcz.

Kiedy się komuś skarżymy, to tak, jakbyśmy prosili o pomoc, prosili tego, komu się zwierzamy, żeby się nami zajął.

Bóg zyskał tamtego dnia anioła, ja straciłem świętą.

Dopiero w takim tłumie zwykle dostrzega się, jak mało czasu spędza się z najbliższą osobą, z którą dzieli się życie i rzadko się z nią widuje.

Miał wrażenie, że tym gestem przedarła się przez jego żebra i połaskotała go w samo serce.