Ledwo usypiasz, już przy tobie staje Elf mały, z baśni zimowej norweskiej, A wtedy miga niby baj po ścianie… — Czesław Miłosz

Drga, błyszczy w słońcu i barwy przybiera –

Z bólem na zawsze ta ziemia złączona

I tylko smutek jej bramy otwiera.

Szaleństwo tak żyć bez uśmiechu

I dwa powtarzać wyrazy

Zwrócone do was, umarli,

Do was, których udziałem

Miało być wesele

Co czynisz na gruzach katedry

Świętego Jana, poeto,

W ten ciepły, wiosenny dzień?