Charlaine Harris

– Zamierzasz nas zastrzelić, paniusiu?

– Jasne, cholera – odburknęłam. – A jeśli ona chybi, ja się wami zajmę – odezwał się nade mną Eric. Duży wampir to wspaniałe wsparcie.

– Dzwonię, bo chciałabym, żebyś poszedł ze mną jutro na pewną imprezę. (…) Posłuchaj, to wymaga dłuższych wyjaśnień, ale sytuacja wygląda tak, że jutrzejszej nocy muszę iść na przyjęcie, które tak naprawdę… cóż, to jest… czymś w rodzaju orgii? I potrzebuję kogoś, kto ze mną pójdzie na wypadek… Na wszelki wypadek.

– To fascynujące – powiedział Eric, jakby naprawdę był zafascynowany. – A skoro będę w okolicy, uznałaś, że mogę cię eskortować? Na orgię?

– Wyglądasz prawie jak człowiek – powiedziałam.

– To ludzka orgia? Taka, która wyklucza wampiry?

– To ludzka orgia, a żaden z jej uczestników nie wie, że przyjdzie jakiś wampir. (…)

– Czyli chcesz, żebym poszedł na ludzką orgię, na której nie będę mile widziany, i chcesz, żebyśmy wyszli, zanim zacznę się dobrze bawić?

– Tak (…). I… Czy mógłbyś udawać geja?

– I to jedyny powód, dla którego tam idziemy? Nie używasz tego jako sprytnej wymówki, żeby się ze mną poobściskiwać?

– Nie jestem na tyle sprytna, Eric.

– Myślę, że się oszukujesz, Sookie – stwierdził z szerokim uśmiechem.

Mówią, że nie ma nic złego w marzeniach, ale to nieprawda.

Zapomnij o poczuciu winy. Prędzej czy później dojdzie do sytuacji, z powodu której będziesz się musiała rzeczywiście poczuć winna. Oszczędź swoje emocje na ten moment.

Najpiękniejsze w byciu parą jest dzielenie się swoim życiem z kimś innym.

Trudno nie odwzajemnić pocałunku, gdy zajmuje się tobą mistrz sztuki całowania. (…) Nie miałam do siebie pretensji. Wierzcie mi, taki wpływ ma na człowieka bliskość śmierci. Ocierasz się o śmierć i natychmiast pragniesz potwierdzić fakt, że żyjesz.