A on biegł wybrzeżami coraz innych światów, Odczłowieczając duszę i oddech wśród kwiatów. — Bolesław Leśmian

A ty mi odpowiadasz, żem marny i lichy, podobny do tysiąca obrzydłych ci ludzi.

Gdym wargami wygarniał z podanej mi dłoni

Owoce, przepojone wonią twego ciała.

Nie nacicha ta miłość, co nie zna rozłąki!

Usta moje i piersi spragnione są Łąki!

Tam mój obłęd i ostoja,

Gdzie ty szumisz, Łąko moja!