Chodź po północy pewnym krokiem — Bianka Rolando

Wstaję, dygocząc, ręce szeleszczą z zimna

gdy pakuję w papier firmowy cztery romby

Po bokach transfuzja danych, transfuzja krwi

subtelne zgrubienia, o których pisma milczą

ze względu na czytelność

(…) Uchylają się ku mnie modrzewiowe korony

w ich pniach gorzkie soki wzrostu, słyszę je

Wewnętrzne przedzieranie się ku górze, płyną

Na szczytach przechowywane są tajemnice

których się nie zdradza ze względu na dobro

Karmelowe, smażone tajemnice ukryte

wielokrotnie powleczone kamforą

Podajemy sobie dzisiaj zupełnie szaleńcze spojrzenia

Częstujmy się nimi jak chlebem i mirtem w skolionie

Śpiewam ochryple, dojrzewając do końca sezonu

Koniec sezonu na leśne zjawiska w dziwnych miejscach

Na trzeciej lekcji uprzejmości należy być nieuprzejmym

Ostatnio wychodzi mi to coraz lepiej, korepetycje biorę

Sama się doedukuję w tym zakresie, wzorowa i pilna

Opadają słowa wraz z ustami w futerały zamszowe

potem można w niespokojnym śnie o tym pomruczeć

Czeka na nas przecież Śmierć w ciuchach do krykieta

Zna wszystkie lekcje uprzejmości, szczególnie trzecią