Świat do góry nogami

Doba ma za dużo godzin na rozmyślania, a za mało na to, bym mogła zorganizować nam jako tako życie.

Nie mam mamy – mówię twardo i robię zdecydowane dwa kroki w stronę ścieżki prowadzącej na pola. – Pański Bóg ją zabrał.

Co innego sporadycznie ugotować zupę, usmażyć kotlety, nastawić białe pranie, wyprasować koszule dla ojca, a co innego jednocześnie pamiętać o tych stu tysiącach rzeczy, bez których nasze życie kuleje.

Gdy patrzę wstecz i staram się przypomnieć sobie pierwsze tygodnie po pogrzebie, w głowie mam pustkę. Byłam zbyt skupiona na sobie, swoim bólu, a nie na tym, co dzieje się z resztą mojej rodziny.

Młoda, jak zwykle, śpi w poprzek łóżka. Rozczochrane ciemne włosy, delikatne rysy, długie nogi, niezachwiana pewność dwunastolatki i parszywa natura.