Anna Czerwinska

Wraz z Krystyną Palmowską wspięłyśmy się na Mont Blanc – legendarną lodowo – skalną wschodnią ścianą zagrożoną lawinami i obrywami seraków. Urwisko to słynie z tego, że podczas załamania pogody nie ma możliwości wycofania się z niego, pozostaje tylko droga w górę, gdyż trawersowanie dolnych partii równa się wyrokowi śmierci.

Wschodnia ściana Mont Blanc składa się z kilku wybitnych żeber. Środkiem biegnie głęboki żleb, znany jako Grand Couloir. Już w chwilę po wschodzie słońca, gdy tylko pierwsze promienie dotkną górnych partii ściany, zaczyna się ostrzał kuluaru – wkrótce spływa nim rzeka lodowych odłamków. Przekroczyć go bezpiecznie można tylko nocą i to wtedy, gdy temperatura opadnie znacznie poniżej zera.

Nie było już nic wyższego, nad moją głową przelatywały chmury pędzone przez wiatr, z łoskotem uderzający o grań. Tuż koło mnie ujrzałam krzyż, obok kilka metalowych tabliczek. Z trudem odczytałam godzinę na pokrytym lodem zegarku. 17.15. Szczyt! Cała Ameryka Południowa leżała poniżej nas. Ewa siedziała skulona, starając się obronić przed lodowatym tchnieniem Andów. Nie byłyśmy tu mile widzianymi gośćmi. Aconcagua próbowała się nas pozbyć. Trzeba było wiać jak najszybciej.

Korona Ziemi zmieniła mój stosunek do Everestu. Bawiąc się w kolekcjonowanie szczytów, poczułam się zwolniona z obowiązku dokonywania wejść sportowych. Wystarczyło wejść na szczyt.

Po powrocie z Australii zostałam zaproszona do telewizyjnego programu Kawa czy herbata.

– Pani Anno, jest pani przecież himalaistką. Czego szukała pani na Górze Kościuszki? – spytał redaktor.

Wtedy po raz pierwszy powiedziałam oficjalnie o koronie Ziemi. Żarty się skończyły, zdałam sobie sprawę, że już nie mogę oszukiwać siebie i innych, mówiąc, że wchodzę na te wszystkie góry przez przypadek. Wybieram te, a nie inne, bo chcę zdobyć Koronę Ziemi. Potwierdziłam to zdobyciem Góry Kościuszki. Cóż innego mogło mnie skłonić do podróży przez pół świata po to, by wejść na łatwą bałuchę, niższą niż Tatry. Tak więc musiałam podnieść rękawicę, którą sama sobie rzuciłam.

Przez wiele lat biegłam przez życie drogą przypominającą bardziej tor przeszkód niż wygodną, wydeptaną ścieżkę.

Przyszło ciężkie załamanie pogody. Straciło życie kilku wspinaczy zaskoczonych wysoko na grani. Nie winiłam za to Everestu. Taki był, groźny i potężny. To my musieliśmy uniknąć jego gniewu.

Mount McKinley – najwyższy szczyt Ameryki Północnej, znany też pod nazwą Denali. Jest to trudny przeciwnik. Jego olbrzymi lodowy masyw wznosi się na dalekiej północy w arktycznych górach Alaska Range, leżących tylko nieco poniżej Koła Podbiegunowego. Otaczają go potężne lodowce, bronią legendarne wiatry i bardzo niskie temperatury.