Te listy, Prunelle, zacząłem pisać w pociągu. Miałaś zaledwie pięć miesięcy i uśmiech aniołka. — Alain Ayache

Wielkimi, tak ufnymi oczyma spojrzałaś nagle w moje. Zdumiało mnie natężenie, z jakim na mnie patrzyłaś. Przez te dwie, trzy sekundy, długie jak wieczność, widziałem w Twoim wzroku pytanie: „Tatusiu, powiedz…?” Tak to właśnie się zaczęło.

Nie chcę uchodzić w Twoich oczach za „mistrza duchowego”. Ale jak każdy ojciec, żywię naiwne przekonanie, że ofiarowuję swojemu dziecku najlepszą cząstkę mojej duszy…

Jeśli zechcesz, będziesz mogła w przyszłości skorzystać ze spostrzeżeń i rad, które teraz, kiedy je notuję, wydają mi się dla Ciebie dobre. Wykorzystasz je albo zapomnisz – zawsze jednak będzie Ci wolno do nich wrócić, aby się upewnić, że istotnie są użyteczne…