Jestem złą publicznością dla swojej pamięci. Chce, żebym bezustannie słuchała jej głosu, a ja się wiercę… — Wisława Szymborska

Dopóki ta kobieta z Rijksmuseum

w namalowanej ciszy i skupieniu

mleko z dzbanka do miski

dzień po dniu przelewa,

nie zasługuje Świat

na koniec Świata

Nie wiem jak gdzie,

ale tutaj na Ziemi jest sporo wszystkiego.

Tutaj wytwarza się krzesła i smutki,

nożyczki, skrzypce, czułość, tranzystory,

zapory wodne, żarty, filiżanki.

Szymborska – gips. Łaskawy los

obtłukł ją trochę, zwłaszcza nos.