Warren Ellis

Dostać pracę, albo do końca życia pic kawę doprawioną psimi szczynami. Trudna decyzja.

Brass:Powinieneś być z nami w latach trzydziestych, panie Snow. Nie potrafię ci nawet powiedzieć co przegapiłeś. Chwałę.

Snow: Byłem zajęty.

Byliśmy małżeństwem przez piętnaście minut w ramach planu wypłoszenia Księcia Wszystkich Łez z Sunącego Westminsteru. Akurat tyle, żeby zaliczyć szybki numerek i partyjkę kart.

Elijah: Dziwny świat.

Jakita: I niech taki zostanie.

Miałam dwadzieścia lat, gdy przestałam się starzeć. Mniej więcej w tym samym czasie wszystko na Ziemi przestało mieć sens. W jednej chwili mieliśmy teorie względności. W drugiej ktoś od nowa napisał prawa fizyki. To co obce otarło się o Anglię. Bardzo delikatnie. Byłam tam i widziałam statki Sunącego Albionu, gdy otwarło się przejście. Byłam młoda. Rzuciłam się w wir kłopotów, które nastąpiły po otwarciu przejścia. Pokonałam Króla Gwoździ z Sunącego Albionu i sypiałam z pięknymi książętami o błękitnej skórze. Lata dwudzieste były erą romansu naukowego. Uwielbiałam to.

Wiesz, brakuje mi drobiazgów. Pokrzykiwania na śmieciarzy. Wyciskania soku pomarańczowego. Spóźniania się na autobus. Pracy w laboratorium jako fizyk… technolog. Moje całe życie. Zamieniłam je na to. Teraz walczę. Prowadzę wojny. Nie robię badań. Biorę się za problemy, które trzeba rozwiązać, bo inaczej będą ginąć ludzie. Nie piję na umór ginu z tonikiem. Nie kocham się w co trzeci czwartek z byłym chłopakiem. Nie jem małży na Mulberry Street. Nie jestem już Angie. Jestem Engineer.

Apollo się przewraca i wszyscy chcą wiedzieć dlaczego. Mnie prawie kroją na takie plasterki, że można by kanapki robić i czy ktoś biegnie mi na pomoc? Co za gnoje.