Cena Krwi

– A czemu nie mielibyśmy porozmawiać o tym przy kolacji? (…)

– Przy kolacji?

– Tak, przy kolacji. Wiesz, to kiedy siadasz sobie wieczorem i wkładasz jedzenie do ust.

– Podejrzewam, że nie posłuchasz, jeśli poproszę, żebyś była ostrożna? (…)

– Podejrzewam, że nie posłuchasz, jeśli poproszę byś przestał być nadopiekuńczym sukinsynem? (…)

– Dobra. – Rozłożył ręce w geście poddania. – To co powiesz na to: nie rób niczego, czego ja bym nie zrobił? (…)

– Myślałam, że nie chcesz, bym zrobiła coś głupiego?

– Weź torebki, są w promocji.

– Nie lubię torebek. – Kątem oka Vicki dostrzegła, jak pani Kopoulus wyraża milczącą i niezbyt pochlebną opinię o jej niechęci do oszczędzenia czterdziestu dziewięciu centów. Wzięła butelkę i zaniosła ją do kasy.

Żołądek pełen piwa i już jesteś bohaterem”, pomyślał DeVerne, wystarczająco trzeźwy, by uświadomić sobie, że mógł się pakować w kłopoty, ale wystarczająco pijany, by się tym nie przejmować.

Na początku chciałem się przenieść na czternaste piętro. (…) Bo czternaste piętro to tak naprawdę trzynaste, ale nie zostało nic wolnego, więc wciąż jestem na dziewiętnastym.