– Dwunasty Dystrykt – mamroczę. – Tu możesz bezpiecznie umrzeć z głodu. — Suzanne Collins

Nie jestem ładna. Nie jestem piękna. Jestem promienna niczym słońce.

Niszczenie jest znacznie łatwiejsze od tworzenia.

Mieszkańcom Dwunastego Dystryktu należy się dozgonne uznanie, bo nikt nie klaszcze. Cicho siedzą nawet ci, którzy, ściskają w dłoniach kupony zakładów i zwykle nie przejmują się losem trybutów.(...) Zamiast przyjmować owacje, stoję nieruchomo, a publiczność okazuje największe nieposłuszeństwo, na jakie jest w stanie się zdobyć. Milczy. W ten sposób mówimy, że nie ma zgody. Nie ma aprobaty. Wszystko jest nie tak.