Jak się ma całą wieczność, można sprawdzić każdą słomkę w każdym stogu siana na świecie. — Stephenie Meyer

– Zawsze jest nadzieja – mruknęłam. To może być prawda, powiedziałam sobie. – Znam tylko swój własny los.

Edward wziął mnie za rękę. Wiedział, że i jego to dotyczy. Mówiąc swój własny los, nie mogłam nie mieć na myśli i jego. Byliśmy jak dwie połówki jednego jabłka.

Uśmiechnął się i pocałował mnie. Nie był to bynajmniej symboliczny, zdawkowy całus, jakiego się spodziewałam i, zaskoczona, pozwoliłam znowu, by wzięły nade mną górę moje dzikie wampirze odruchy. Wargi Edwarda działały na mnie niczym dawka jakiejś uzależniającej substancji chemicznej wstrzyknięta mi prosto w układ nerwowy. Natychmiast zapragnęłam następnej. Musiałam skupiać się z całych sił, żeby nie zapomnieć, że na rękach mam niemowlę. Jasper wyczuł, że gwałtownie zmienił mi się nastrój.

– Ehm, Edward, mógłbyś być tak miły i nie rozpraszać jej akurat w tym momencie? Musi być w stanie się kontrolować.

Edward odsunął się ode mnie.

-Oj – powiedział.

Zaśmiałam się. To był mój tekst – od samego początku, od naszego pierwszego pocałunku.

– Później – obiecałam mu. Już nie mogłam się doczekać.

– Skup się, Bello – przypomniał mi Jasper. – Wiem, wiem. Już.

Odepchnęłam od siebie roznamiętnione myśli. Charlie. Przyjeżdżał Charlie. To o Charliem powinnam była myśleć. O tym, żeby nie zrobić mu krzywdy. Z Edwardem mieliśmy dla siebie całą noc…

– Bello.

– Przepraszam, Jasper. Już nie będę.

Emmett zachichotał.

Nadzieja zgasła we mnie tak szybko, jak się pojawiła.