Powodem, dla którego autorzy prawie zawsze dedykują komuś swoją powieść (...), jest to, że w końcu wszyscy… — Stephen King

(...) pochylił się ponownie nad książką. Była w jakiś sposób za dobra, aby mógł ją odłożyć. To było tak jak z powieścią, tak obrzydliwą, że po prostu nie sposób jej nie skończyć.

Jak się żyje w wesołym miasteczku, nie sposób powstrzymać się od śmiechu.

W książce wszystko poszłoby pewnie zgodnie z planem... ale w życiu, cholera, zawsze panował potworny bałagan (...).