Praca, praca, praca! — Byle jaka niech se będzie, ale niech będzie. — Stanisław Ignacy Witkiewicz

Możecie iść i zdechnąć sobie pod płotem. Wyzwolenie jest tylko przez pracę.

W srebrzyste pola chciałbym z Tobą iść

I marzyć cicho o nieznanym bycie,

W którym byś była moją samotnością,

I w noc tę prześnić całe moje życie.

Chciałbym żyć krótko jak efemeryda, ale tęgo, a tu wlecze się ta gówniarska kiełbasa bez końca, aż za szary, nudny, jałowcowo-nieśmiertelnikowy horyzont beznadziejnego jałowego dnia, gdzie czeka wszawa zatęchła śmierć. Wciórności do mogilnego kubła – czy jak tam – wszystko jedno.