Sherrilyn Kenyon

– Zapewniam cię, księżniczko, że gdybyś zobaczyła mnie naprawdę, uciekłabyś z krzykiem.

– Tylko wtedy, gdybym wiedziała, że za mną pobiegniesz.

Tego właśnie uczyła ta książka. Przypominała ludziom, że to dobrze, troszczyć się, i że kiedy raz wpuścisz kogoś do serca, nigdy nie jesteś naprawdę sam. Nawet najprostsza rzecz, taka jak patrzenie na niebo, może cię pocieszyć, choćby ten, kogo kochasz, był daleko.

– Śmierć jest prosta, to życie jest trudne.

Jakim ty życiem żyłaś, maleńka, skoro wszystko rozpatrujesz w kategoriach sprawiedliwe i niesprawiedliwe? Życie i śmierć po prostu są. Sprawiedliwość nie ma tu nic do rzeczy.

Zwycięzcy tworzą własną wersję prawdy.

– Myślałam, że tylko kołek wbity w serce zabija wampira.

– Drewniany kołek w sercu zabija właściwie wszystko. A jeśli czegoś nie zabije, to uciekaj, gdzie pieprz rośnie.

– To naprawdę trzeba opatrzeć.

– Niech Bóg broni, żebym wykrwawił się na śmierć – rzucił kąśliwie. – Wtedy musiałabyś targać za sobą mojego gnijącego trupa.

Zmarszczyła nos.

– Można mieć bardziej makabryczne poczucie humoru? Kto był twoim idolem, kiedy dorastałeś? Boris Karloff?

– Hannibal, skoro już pytasz.

Naprawdę powinieneś kochać kobietę, która zobaczyła cię nago i nie padła trupem.