Człowiek w szczególny sposób uznaje za swoje to, co jest jego, nawet jeśli jest okropne. — Sándor Márai

Nie mam przyjaciół, artysta nie ma nikogo, ponieważ nie może się dzielić, cała jego uwaga, energia wszystkich jego uczuć niepodzielnie skupia się na zadaniu, do którego został wybrany.

Polacy, naród, który ma swój los, uporczywy i nieubłagany! Zrządzeniem tego losu co jakiś czas muszą ulec zagładzie. I to przeznaczenie jest prawdziwym sensem ich istnienia: z jakąż dziką siłą, z jakąż nieustępliwą bujnością zmartwychwstają z głębi swojego fatum!

Zrozumiałem, że naprawdę nie ma granicy (...), człowiek jest bardziej nieskończony niż jego los. Bardziej nieskończony, zdecydowany, gotów porwać się na wszystko... Ale kto to może zrozumieć?