prof. Waldemar Chrostowski

Bycie księdzem jest trudniejsze niż kiedykolwiek do tej pory.

Większość osób, które rozsądnie i rzetelnie zabierają głos w tych sprawach, cofa się w pół drogi, ceniąc spokój wokół siebie i w swoim otoczeniu. Widać wyraźnie strach przed mediami, który nie omija biskupów i duchowieństwa niższego stopnia, co tym bardziej rozzuchwala doktrynerów i ideologów wrogich Kościołowi. Gdy ataki na Jana Pawła II, a wcześniej na jego współpracowników, przybierały na sile i stawały się – łagodnie mówiąc – niewybredne i przede wszystkim fałszywe, nie trzeba było ich przeczekiwać, lecz w zarodku tłumić zło coraz bardziej bezczelne i bezkarne. Widzę w tym obowiązek biskupów, z których wielu zawdzięcza Janowi Pawłowi II swoją nominację. Nie jest to jednak tylko sprawa wdzięczności, lecz uczciwości, rzetelności i odwagi.

Przypadek byłego rzecznika ofiar pedofilii, którego w październiku 2021 roku Sąd Apelacyjny w Łodzi uznał za kłamcę w sprawie jego przeszłości, powinien być poważnym ostrzeżeniem. Wcześniej z jego oskarżenia zapadł wyrok na księdza, mimo że nie został przesłuchany ani jeden świadek z ośmiu zgłoszonych przez duchownego, ani nie przeprowadzono żadnej konfrontacji. Biskup diecezjalny ukarał oskarżonego księdza i odsunął go od sprawowania funkcji kapłańskich. Gdy okazało się, ze jego oskarżyciel to oszust, nadal nie sposób dociec, kto przyprowadził tego rzekomo skrzywdzonego oszusta do papieża Franciszka, a papież poruszony fałszywą opowieścią pocałował go w rękę! Do takiej karygodnej sytuacji mogło dojść jedynie poprzez współdziałanie wpływowych osób z Polski z kimś, kto pracuje w Watykanie. Przecież do papieża nie podchodzi każdy, kto chce.

Ktoś odszedł od Boga, zerwał zupełnie – tak mu się przynajmniej wydaje – z rodzinną tradycją, w której został wychowany i żyje całkowicie inaczej, lecz gdy po wielu latach zobaczy stół wigilijny i usłyszy kolędy, coś się w nim budzi.