prof. Waldemar Chrostowski

Prawda o Trójcy Świętej znajduje wyraz w codziennie powtarzanym znaku krzyża oraz w obecności znaku krzyża w naszej kulkturze i domach. Nic dziwnego, że właśnie krzyż staje się przedmiotem ataków, z których wiele, chociaż ma kryminalny charakter, pozostaje bezkarnych. Walka o obecność krzyża w przestrzeni publicznej jest ważniejsza niż nowinkarskie dywagacje teologów.

Gdyby nie było Kościoła – trzeba to jasno powiedzieć – nie mielibyśmy Pisma Świętego, bo kto i w jakim celu miałby przyjąć księgi Starego Testamentu oraz dokonać zapisu pamięci o Jezusie Chrystusie i samych początkach Kościoła? Kto miałby ów zapis przkezywać i strzec jego integralności? To wszystko odbywało się – i wciąż odbywa – w Kościele. Księgi Nowego Testamentu oprócz tego, że opowiadają o życiu Jezusa, opowiadają również o narodzinach i samych początkach Kościoła.

Wydaje się nam, że nauka dostarczyła już wszystkich odpowiedzi na temat genezy świata i człowieka. Ale to nieprawda, bo nauka nie potrafi odpowiedzieć na co najmniej dwie kluczowe kwestie. Pierwsza to sam początek życia. Upraszczając i mówiąc obrazowo: połóżmy kamień i czekajmy, że na jakimś etapie wzbudzi się do życia. Chodzi więc o przejście od materii nieożywionej do życia – na to żadnej przekonującej odpowiedzi nie ma. Druga sprawa to przejście od rozmaitych istot żywych do człowieka.

Nie każda sytuacja wymaga ingerencji Kościoła. Dzisiaj wiemy lepiej niż dawniej, że nie powinien się autorytatywnie wypowiadać w kwestiach dotyczących nauk ścisłych. Tymczasem angażował się w te kwestie, broniąc geocentrycznego obrazu świata, który został diametralnie zmieniony przez Galileusza i Kopernika.

Kościół zabezpiecza tożsamość wiary chrześcijańskiej, która bez niego rozpłynęłaby się w świecie zmieniających się idei i światopoglądów oraz uległa wypaczeniom i zafałszowaniom, których zresztą w historii nie brakowało – i nie brakuje.

Relacja biskupa względem każdego księdza, który mu podlega, ma być swoiście ojcowska. Biskup wie o swoich księżach znacznie więcej niż przełożeni w pracy o swoich podwładnych, bo tam sfera prywatności jest znacznie szersza i lepiej chroniona. Jednak biskup nie może się kierować takimi samymi przesłankami, jak przełożeni świeccy i w wielu sytuacjach nie ma możliwości dociekania prawdy w sposób właściwy dla władz i instytucji świeckich. Tymczasem mnożą się naciski, by uczynić z biskupów donosicieli do władz świeckich.

(…) duchowość chrześcijańska niezwykle wysoko ceni modlitwę, rozumianą jako rozmowa z Bogiem. Bez dobrej modlitwy duchowość staje się narcystyczna, cieszy się sobą i lubuje w sobie oraz w tym, co subiektywnie uważa za swój wewnętrzny, duchowy rozwój.

Zwrócmy uwagę na paradoks: kardynał Ratzinger był bezwzględnie krytykowany za wierność katolickiej ortodoksji, natomiast papież Franciszek za domniemaną niewierność wobec niej. Jedno i drugie świadczy, że wiara chrześcijańska i nauczanie Kościoła budzą emocje, których nie da się stłumić.

Antykultura nie znosi budowania i umacniania wspólnoty, rozmawiania i refleksji. Skupia się na wytwarzaniu sztucznych potrzeb, zapędzaniu ludzi do galerii handlowych i fast foodów, mnożenia sklepów internetowych i mediów społecznościowych, takich jak Twitter, Instagram i Facebook, które burzą tradycyjny porządek. Przejmując władzę nad ludźmi, prowadzą ich po równi pochyłej, na której bezpowrotnie tracą to, co jest jedyną rzeczywistą własnością każdego człowieka – czas. W przeszłości istniały rozmaite sposoby sprawowania "rządu dusz". Czyniono to gwałtem, siłą i przemocą, ale tamte ideologie okazały się nietrwałe. Współczesna kontrkultura, karmiona seksem, alkoholem, narkotykami i rock and rollem, wykreowała idoli i celebrytów, którzy topią swoje troski i materialny dobrobyt w dobieraniu kolejnych partnerów obojga płci i używkach. Ideologia zepsucia okazuje się skuteczniejsza niż dawne ideologie, bo zepsuty człowiek jest podobny do zepsutego owocu. Jego naprawa jest bardzo trudna i często wręcz niemożliwa, ponieważ on sam, nie widząc takiej potrzeby, traktuje swoją sytuację jako normalną. Gros ataków ideoloogicznych zmierza do zepsucia kobiet.

Kardynał Stefan Wyszyński skonstatował, iż z tego, że z konfrontacji z marksizmem wyszliśmy zwycięsko, nie zawdzięczamy inteligentom, z których wielu współpracowało z reżimem i mu się wysługiwało, lecz prostym kobietom, które pod krzyżem i przy kapliczkach wypraszały wierność Chrystusowi i Jego Ewangelii dla siebie oraz dla swoich rodzin.

Cywilizacja budowana na zepsuciu ma krótki żywot.

Nie przykłada się też należytej wagi do tego, że przecież żydowskie ofiary Auschwitz były w większości obywatelami polskimi.