Zamiast zdobyć Moskwę i powiesić Włodzimierza Lenina na suchej gałęzi, Naczelnik Państwa podjął z sowieckim… — Piotr Zychowicz

Piłsudski niestety nie potrafił jednak się wznieść ponad niechęć do Rosji, zapomnieć o historycznych krzywdach i osobistych urazach. Nie zrozumiał natury komunizmu, który uważał za mniejsze zło od „carskiego imperializmu”.

Według podręcznikowej hurrapatriotycznej wykładni dziejów wojna 1920 roku była wojną osamotnionego narodu polskiego z sowieckim najeźdźcą. Podczas niej podobno w pojedynkę ocaliliśmy Europę przed dzikimi hordami Trockiego i Lenina. Polska znowu ponoć odegrała rolę „przedmurza” cywilizacji zachodniej. Rzeczywistość była inna. Nie byliśmy wcale osamotnieni, po naszej stronie walczyli bowiem inni wschodni Europejczycy. Pomimo, że Piłsudski nie rzucił (niestety!) hasła ogólnonarodowej krucjaty antybolszewickiej, pod polskie sztandary i tak ściągnęły tysiące ideowych kontrrewolucjonistów.

Pod koniec wojny wschodnie formacje sojusznicze liczyły już około 70 tysięcy żołnierzy i wciąż się rozrastały. Stanowiło to siłę niebagatelną, szczególnie że w większości żołnierze tych jednostek bili się niezwykle ofiarnie. Ramię w ramię z Polakami walczyli Rosjanie, Ukraińcy, Białorusini, Kozacy, Finowie, Łotysze, Estończycy, Niemcy, a nawet Szwedzi. Był to zalążek wielkiej wielonarodowej armii, która pod buławą Piłsudskiego mogła zdobyć Moskwę.