Czarne jest białe, a białe jest czarne. Nie ma czegoś takiego, jak rzeczywistość. Albo inaczej… — Peter Pomerantsev

Moskwa Surkowa rano jest oligarchią, po południu demokracją, na kolację serwuję monarchię, a do łóżka kładzie się z totalitaryzmem.

Dlatego prezydent i jego ludzie nie chcą odejść z Kremla; wiedzą, że wtedy ryzykujesz utratę wszystkiego, co masz. W tym systemie nie ma takich praw własności, jak na Zachodzie; o wszystkim decyduje bliskość Kremla, rytuały łapówek i wazeliniarstwa oraz zwykła przemoc

„Wszystko jest kwestią PR-u” stało się ulubioną frazą nowej Rosji. Moich moskiewskich rówieśników przepełnia poczucie, że są równocześnie cyniczni i oświeceni. Gdy pytam ich o sowieckich dysydentów – ludzi takich, jak moi rodzice, którzy z komunizmem walczyli – spotykam się z lekceważeniem: ludzie tego pokroju uważani są za naiwnych marzycieli, a moje zachodnie przywiązanie do tak niejasnych pojęć, jak „prawa człowieka” czy „wolność” traktowane jest jako swoisty nietakt.