Ostatnio dodane

Czy tak jesteśmy stworzeni, iż śmierć musimy przyjmować w codziennych małych dawkach, gdyż w przeciwnym razie życie stałoby się nieznośne?

[...] skąd można być pewnym, że wściekłość nie maluje takich obrazów, których człowiek najbardziej obawia się ujrzeć [...].

[…] od bardzo dawna występuję przy byle sposobności przeciw antynomii dziwność-naturalność (prawdopodobieństwo). Kto uważnie śledzi rzeczywistość, kto ćwiczy się w dostrzeganiu pozornej „dziwności" wielu jej objawów, ten wie, jak dajemy się ograniczać ipętać w spojrzeniu na „naturalne lub prawdopodobne" zdarzenia, szukając w nich wyłącznie tego, co przemawia do naszego poczucia realistycznej trzeźwości.

Bowiem słuszność ma filozof, który mówi, że granica między szczęściem a melancholią nie grubsza jest aniżeli ostrze noża.

[...] rozkoszował się poczuciem, że jest zawsze i zawsze i zawsze sam.

Natura i pisanie zdają się żywić do siebie wrodzone anse; poznać je ze sobą, a rozszarpią się na strzępy.

Zieleń w naturze to jedna sprawa, zieleń w poezji - inna.

Śmierci nie rozdziela się jak majątku. Nikt nie idzie szukać smutku.

Zaczynam spłacać długi. Lepiej zacząć wcześnie, żeby jak najprędzej skończyć.

Złudzenie? To drogo kosztuje.

Tam gdzie powietrze zmienia barwę wszystkiego, życie przepływa, jakby było szeptem, jak gdyby było tylko szeptem życia...

[...] może wcale już nie wróci. Tak zaczynali wszyscy. Muszę iść tu, muszę iść tam, coraz dalej. Aż wreszcie odeszli tak daleko, że już nie wrócili.