Ostatnio dodane

Im większa pewność siebie, tym bardziej się rozsiadamy, tym szerzej rozstawiamy nogi i tym bardziej się prostujemy. Zabieramy więcej przestrzeni, bo czujemy, że nam się należy.

Nagle pomyśleć, że ma się czaszkę - i nie zwariować od tego!

Temu, kto zanadto się buntował, dość energii pozostaje w końcu tylko na rozczarowanie.

Pierwszy nasz obowiązek przy rannym wstawaniu: rumienić się za siebie.

Przeżuwane w nieskończoność pytanie podkopuje nas tak samo jak głuchy ból.

W literaturze rzadki błąd wart jest więcej niż wypróbowana, znana i przyjęta prawda.

Wszystko, co rzekomo zdusiliśmy - ułomności, przywary, obsesje - znów po pewnym czasie wypływa na powierzchnię.

Nie ma prawdy poza wysiłkiem fizycznym i kontemplacją, wszystko inne jest przypadkowe, niepotrzebne, niezdrowe. Zdrowie to ćwiczenie i pustka, mięśnie i metydacja, w żadnym razie myśl.

Powiedzieć „ja” - to sprawa poważna, „moje” - jeszcze poważniejsza, bo świadczy o upadku naprawdę zbyt głębokim, o zwiększeniu się naszej niewoli w świecie.

Żadnej rzeczy nie wysondowaliśmy do głębi, jeśli nie zbadaliśmy jej w świetle, jakie daje przygnębienie.

Trwać to umniejszać się; istnienie to utrata bytu.

[...] trzeba uwolnić się od samej wolności, strącić ją do poziomu przesądu lub pretekstu po to, byśmy nie musieli już czcić jej jak bożka...