Ostatnio dodane

Bycie człowiekiem to coś tak fatalnego, że nie może się z nim mierzyć ani okropność bycia sobą, ani bycia istotą żywą.

Pojąć, że to, czym jestem, nie jest mną, że to, co mam, nie jest moje, wyzbyć się wszelkiego wspólnictwa we wszystkim, nawet z własnym życiem - to widzieć jasno [...].

Niepokój to świadomość strachu [...].

Nie ma ascezy bez dwojakiej medytacji - nad ciałem i szkieletem, nad zatrważającą zniszczalnością pierwszego i niepotrzebną trwałością drugiego.

Wolność to prawo do różnicy [...].

Cywilizację zniszczyć można, tylko niszcząc jej bogów.

Politeizm lepiej odpowiada rozmaitości tkwiących w nas inklinacji i impulsów, którym zapewnia możność rozwoju, przejawiania się, ile że każdy z nich może wedle swej natury ciążyć ku bogu, jaki w danej chwili mu odpowiada. Cóż wszakże począć z jednym bogiem?

Początki religii (jak zresztą wszelkie inne), zawsze są podejrzane.

Czy jest większy skandal niż to, że najpośledniejszą nawet kreaturę obdarzono zdolnością przekazywania życia, „wydawania na świat”?

Jest o wiele dla nas ważniejsze odnajdywanie w bóstwie naszych przywar niż cnót. Ze swoimi zaletami jakoś się godzimy, tymczasem wady ścigają nas i dręczą.

Dobroć nie tworzy, brak jej wyobraźni - a przecież sporo wyobraźni trzeba, by stworzyć świat, choćby sknocony.

Dobro było albo będzie, ale nigdy nie jest.