Zielone CytatyOstatnio dodane
Najnowsze cytaty z książek w kolekcji Zielone Cytaty — fragmenty dodane przez czytelników, każdy z autorem, książką i stroną, z której pochodzi.
[...] starajcie się przezwyciężyć formę, wyzwolić z formy. Przestańcie utożsamiać się z tym, co was określa.
Rozdział IV: Przedmowa do Filidora dzieckiem podszytego · s. 77
Napisałem głupio, lecz nie zawierałem z nikim kontraktu na dostawę samych dzieł mądrych, doskonałych.
Rozdział IV: Przedmowa do Filidora dzieckiem podszytego · s. 75
[...] sztuka polega na doskonaleniu formy.
Rozdział IV: Przedmowa do Filidora dzieckiem podszytego · s. 73
Rzeczywistość jest zawsze bogatsza od naiwnych iluzji i kłamliwych fikcji.
Rozdział IV: Przedmowa do Filidora dzieckiem podszytego · s. 73
Czy wreszcie my stwarzamy formę, czy ona nas stwarza? Wydaje się nam, że to my konstruujemy – złudzenie, w równej mierze jesteśmy konstruowani przez konstrukcję.
Rozdział IV: Przedmowa do Filidora dzieckiem podszytego · s. 66
Czyż wszelka forma nie polega na eliminacji, konstrukcja nie jest uszczupleniem, czy wyraz może oddać co innego jak tylko część rzeczywistości?
Rozdział IV: Przedmowa do Filidora dzieckiem podszytego · s. 66
[...] już w zaraniu młodości człowiek wsiąka we frazes i grymas. W takiej kuźni wykuwa się dojrzałość nasza.
Rozdział IV: Przedmowa do Filidora dzieckiem podszytego · s. 63
Nie może być nic logiczniejszego niż język, w którym wszystko, co nielogiczne, jest wyjątkiem!
Rozdział III: Przyłapanie i dalsze miętoszenie · s. 54
Jakże [...] uciekać od czegoś, czym się jest, gdzie znaleźć punkt oparcia, podstawę oporu? Forma nasza przenika nas, więzi od wewnątrz równie, jak od zewnątrz.
Rozdział II: Uwięzienie i dalsze zdrabnianie · s. 45
[...] do ucieczki potrzebna jest wola ucieczki [...].
Rozdział II: Uwięzienie i dalsze zdrabnianie · s. 44
Zweryfikowany 100% […] zastanawialiście się kiedyś, ile razy płacimy za ten sam błąd? Dziesiątki i setki razy! Mamy tak dobrą pamięć, że gdy tylko popełnimy nawet najmniejszy błąd, osądzamy surowo samych siebie, uznajemy się bezapelacyjnie winnymi i wymierzamy sobie karę. Nieustannie. Wystarczy, że przypomnimy sobie to, co kiedyś zrobiliśmy, choćby był to drobiazg, i zaczynamy dręczenie siebie od początku.
Międzyczas XII · s. 172
Ach, stworzyć formę własną! Przerzucić się na zewnątrz! Wyrazić się! Niech kształt mój rodzi się ze mnie, niech nie będzie zrobiony mi!
Rozdział I: Porwanie · s. 16













