Ostatnio dodane

W samotności nigdy nie marnujemy czasu, nawet nic nie robiąc. Niemal zawsze trwonimy go w towarzystwie. Żadna rozmowa z sobą nie może być całkowicie bezpłodna; coś z niej zawsze wynika, bodaj tylko nadzieja, że znów się kiedyś spotkamy.

Człowiek jest żebrakiem istnienia, żałosnym tragarzem w nierealności, łataczem natury.

Mamy się za pełnych życia, pysznimy się naszymi wysiłkami i ich efektami. A w gruncie rzeczy chodzimy z pustym workiem dziadowskim, do którego od czasu do czasu wpadają okruchy rzeczywistości.

Ludzie w coś wierzą, by o sobie zapomnieć. Kryją się w ideałach, szukają schronienia w idolach i zabijają czas tysiącami wierzeń. Najbardziej by ich przygnębiło, gdyby na tej kupie przyjemnych oszustw znaleźli się nagle twarzą w twarz z czystym istnieniem.

Chcesz umrzeć! Lecz czy było kiedykolwiek więcej nieśmiertelności w pragnieniu śmierci, więcej nieskończoności w idei końca?

Chciałem żyć i żyłem, a jednak miałem przeczucie, że zdecydowanie nie powinienem był być.

Człowiek - zwierzę, które potrafi cierpieć przez to, czego nie ma.

Ekspresja przychodzi na świat po trupie swego twórcy.

Po co wyrzuty sumienia, kiedy marnujesz czas - skoro wiesz, że w nim wszystko jest marnością? Każda chwila jest stracona dla wieczności.

Na wszystkie nasze pytania Nuda odpowiada zawsze tak samo: świat jest już odkryty.

Żyjemy tak naprawdę dopiero wtedy, gdy wystawiamy nasze namiętności na próbę ich przeciwieństw. Brać lekarstwo, dopiero gdy zażyje się truciznę, i odwrotnie.

Lud ustabilizowany to lud zgubiony - tak samo jak człowiek ustatkowany.