Podręcznik do ludzi

Za długie siedzenie w bibliotekach osłabia kontakt z rzeczywistością.

Jestem odarta ze wszystkiego, tak jak chciałam, do szkieletu, do jego cienia. gotowa zostać, odejść, żeby już tylko nie bolało.

Poprawia nieporządną rzeczywistość tak, jak poprawia się kwiaty w wazonie.

M. uważa, że jest moim przyjacielem, dlatego może na mnie wrzeszczeć, wyrzucić za drzwi.

Przytulamy się ze zmęczenia. Żadnych dialogów. I tak wiem, co myślisz.

Nie mogę spać, okaleczyłem sobie organ snu.

Czy coś oddziela rozsądek od paranoi? Owszem, kreska uśmiechu. Ironia, wyznaczająca idealną odległość między podmiotem a przedmiotem.

Między dobrem a złem jest zawsze cienka drzazga symetrii.

Nie można bliżej, intymniej; moja łyżeczka w jego filiżance, jego niedopałek w jej talerzu.

Śnieg jest zamarzniętą doskonałością, jego wielokątnej geometrii nie narusza żadne wzruszenie zapachu. w zimnej symetrii kształtów nie ma miejsca na chociażby najdelikatniejszy aromat.