Krzysztof Szmagier

Ja się nie zadaję z kryminalistami. Mój fach to zawód pokrewny miłości. Tyle że za duże pieniądze.

Jaki tam chłop był, to był, ale był (…). A bez chłopa ciężko (…).

U królów punktualność jest grzecznością, ale u ciebie obowiązkiem (…).

– Gdzie, baranie? Gdzie ci się tak spieszy?! – krzyknął ostro [milicjant]. – Daj mu dwie stówy – polecił koledze, wskazując Borewicza.

Do samochodu podszedł drugi, dużo młodszy, funkcjonariusz.

– Dokumenty proszę – zasalutował. Borewicz opuścił szybę.

– Zapiszcie sobie mój numer rejestracyjny (…) – a sierżant niech się jutro zgłosi o ósmej do naczelnika Kowalczyka. I niech mu sam opowie, jak odzywa się do kierowców. (…)

Milicjant stał przez chwilę, patrząc za oddalającym się wozem. W końcu odwrócił się do kolegi.

– Wiesz, co mi powiedział ten twój baran?

– Co? – burknął sierżant.

– Jutro rano. Dywan u starego.

– Paser, złodziej, kieszonkowiec… – zaczął przedrzeźniać [Borewicz]. – Czy ja nie mógłbym prowadzić raz śledztwa przeciwko wysokiej blondynce o niebieskich oczach? – rozmarzył się.

Można być skurwysynem, ale złodziejem trzeba być uczciwym.

[Borewicz] Złagodniał, widząc płaczącą dziewczynę. Jak rasowy glina chciał jednak wydobyć z niej wszystkie informacje.

Gdzie jest? Kto go ma? Adres. Nazwisko. Ale już, bo drewniana jesionka jest tańsza niż to palto.

Za uczciwość kiepsko płacą (…).

– Znowu pan? – odparł urzędnik z niechęcią. – Od wczoraj nic się nie zmieniło.

– Kto nie pracuje, ten nie…

– Kwalifikacje? – przerwał urzędnik.

– Dyrektorskie. Niżej nie mogę przyjąć. Może być etat wiceministra.

Borewicz podniósł głowę znad książki.

– Niech pan posłucha. – Zaśmiał się znowu. – Szczęście żonatego mężczyzny zależy od liczby kobiet, których nie poślubił.

Znowu wybuchnął śmiechem. Zubek z dezaprobatą pokręcił głową.

– Współczuję pańskiej przyszłej żonie.

No to cyk… powiedział budzik do zegara.