Major opóźnia akcję

Za uczciwość kiepsko płacą (…).

– Znowu pan? – odparł urzędnik z niechęcią. – Od wczoraj nic się nie zmieniło.

– Kto nie pracuje, ten nie…

– Kwalifikacje? – przerwał urzędnik.

– Dyrektorskie. Niżej nie mogę przyjąć. Może być etat wiceministra.

W Polsce nie ma szacunku dla ambitnych ludzi.

Mężczyzna popatrzył uważnie. Wyjął z kieszeni zwitek banknotów. Powoli położył na stoliku banknot stuzłotowy. Kozicki uśmiechnął się bezczelnie.

– Zupełnie zapomniałem. Jeżdżę gablotą, nie tramwajami.

Mężczyzna zapiął kożuch i schował papierosy.

– A ja zapomniałem ci powiedzieć, że nie jestem z Caritasu – odpowiedział i wyszedł.

– Można się potargować? – zażartował Tom.

– Dowcipy zachowaj dla swojej pelargonii.

– Co pan robił przedtem?

– Przedtem to przestałem chodzić do kościoła, bo nie lubię się spowiadać, panie Kreczet – odparł niegrzecznie Kozicki.

– A potem?

– Potem to mnie spowiadali.

– Za co?

– Za niewinność.

– Do widzenia.

– Tu radzę nie używać tego zwrotu, proszę pana – zaakcentował drwiąco strażnik.

– To zła wróżba.

– Mam brata – odpowiedział powoli Tom. – Jest hydraulikiem. Razem z fuchami ma osiem. Ledwie skończył siedem klas. A ja nawet studiowałem.

– Piękny zawód. Dostaniesz siedem plus prowizję. Wiesz, dlaczego siedem, a nie osiem? – zawiesił głos mężczyzna. – Bo byłeś w tym kraju głupszy od brata.

– Był taki człowiek, który twierdził, że jeśli pod bramą dużej kamienicy codziennie rzuci pani skórkę od banana, potkną się na niej ci sami ludzie.

– Pechowcy?

Pokręcił przecząco głową.

– Ofermy. Ci, co gubią klucze, łykają ości i nie mają szczęścia do interesów.