Wisior

Ja się nie zadaję z kryminalistami. Mój fach to zawód pokrewny miłości. Tyle że za duże pieniądze.

Jaki tam chłop był, to był, ale był (…). A bez chłopa ciężko (…).

U królów punktualność jest grzecznością, ale u ciebie obowiązkiem (…).

– Gdzie, baranie? Gdzie ci się tak spieszy?! – krzyknął ostro [milicjant]. – Daj mu dwie stówy – polecił koledze, wskazując Borewicza.

Do samochodu podszedł drugi, dużo młodszy, funkcjonariusz.

– Dokumenty proszę – zasalutował. Borewicz opuścił szybę.

– Zapiszcie sobie mój numer rejestracyjny (…) – a sierżant niech się jutro zgłosi o ósmej do naczelnika Kowalczyka. I niech mu sam opowie, jak odzywa się do kierowców. (…)

Milicjant stał przez chwilę, patrząc za oddalającym się wozem. W końcu odwrócił się do kolegi.

– Wiesz, co mi powiedział ten twój baran?

– Co? – burknął sierżant.

– Jutro rano. Dywan u starego.

– Paser, złodziej, kieszonkowiec… – zaczął przedrzeźniać [Borewicz]. – Czy ja nie mógłbym prowadzić raz śledztwa przeciwko wysokiej blondynce o niebieskich oczach? – rozmarzył się.

Można być skurwysynem, ale złodziejem trzeba być uczciwym.

[Borewicz] Złagodniał, widząc płaczącą dziewczynę. Jak rasowy glina chciał jednak wydobyć z niej wszystkie informacje.

Gdzie jest? Kto go ma? Adres. Nazwisko. Ale już, bo drewniana jesionka jest tańsza niż to palto.

Borewicz podniósł głowę znad książki.

– Niech pan posłucha. – Zaśmiał się znowu. – Szczęście żonatego mężczyzny zależy od liczby kobiet, których nie poślubił.

Znowu wybuchnął śmiechem. Zubek z dezaprobatą pokręcił głową.

– Współczuję pańskiej przyszłej żonie.

No to cyk… powiedział budzik do zegara.

– Mówi, że ważna sprawa. Starszy gość, kresowiak. Tak śmiesznie zaciąga. Przyjmiecie, czy spławić?

– Kołduny umie robić? – zażartował Sławek.

W słuchawce na chwilę zaległa cisza.

– Nie, na kołtuna nie wygląda… – padło z drugiej strony.

Po to się pan fatyguje tutaj nad ranem? Troska socjalistycznej władzy o pożycie erotyczne par niepoślubionych?

Kiedy przeszedł parę kroków dalej, dogonił go jakiś mężczyzna.Delikatnie złapał za ramię, dając do zrozumienia, że ma coś na sprzedaż. Ukradkiem pokazał bilety. (…)

– Para za stówę – powiedział ściszonym głosem konik.

Borewicz sięgnął do kieszeni, szukając pieniędzy. Nic nie znalazł. Rozbawiła go ta sytuacja.

– Nie mam drobnych. Ale może pojedziemy tu do komendy, to pożyczę od kogoś z kolegów – powiedział poważnie.

– Wiesz, co ci powiem?! – krzyczał Michał do Celiny w szatni. – Takich ładnych jak ty jest na pęczki, a najwięcej w nocnych barach nad ranem. I to nawet za złotówki. Do KOC-a i tak się nie dostaniesz.

Celina spojrzała pytająco.

– Kurewska obsługa cudzoziemców – wyjaśnił.