– Wiesz, Steniu, mężczyzna lubi mieć w co twarz wtulić… – To niech sobie poduszkę z gęsiego pierza kupi! — Katarzyna Michalak

Szczęście to radość z nowego dnia, bezchmurne niebo w południe i słowo „kocham” na dobranoc.

– Dlaczego tego nie zrobiłaś? – krzyknęło cicho, gdy została sama. – Przecież pragniesz go do bólu! Nie miałaś nic przeciwko jego towarzystwu, uwodził cie zupełnie otwarcie, a ty pozwalałaś, więcej, prowokowałaś go! Dlaczego więc, gdy mogłaś się w końcu pozbyć tego… tego tam dziewictwa… Dlaczego nie?! Ukryła twarz w dłoniach i zapłakała gorzko. Oczywiście wiedziała 'dlaczego nie.' Może raczej 'dlaczego nie z nim'. I tym bardziej siebie nienawidziła! – Nic by ci nie ubyło, kretynko! Kto dziś przywiązuje wagę do czegoś takiego?! Byłabyś wreszcie wolna! Mogłabyś TO robić, ilekroć przyszłaby ci ochota! Ale ty nieeee… Ty czekasz na swojego księcia z bajki, który – tak się głupio złożyło – jest tym złym, a nie tym dobrym! Jakaś ty głupia Gabrielo… I nie mądrzejesz wraz z wiekiem… nie mądrzejesz…

– Powiesz mi, dlaczego właściwie zaniemówiłeś?

Paweł odwrócił wzrok.

– Nie miałem nic do powiedzenia.

– Przez całe osiemnaście lat?! Nic, kompletnie nic?!

Milczał, patrząc w okno…