Jędrzej Giertych

Był on [Komensky] zwolennikiem emancypacji kobiet i dopuszczenia ich do wszelkich godności w społeczeństwie. Był także zwolennikiem koedukacji w szkolnictwie.

Wybór Augusta II Sasa na tron polski był wielkim zwycięstwem tajnych związków.

Jak widzimy, dwaj członkowie trójosobowej organizacji, której trzecim członkiem był Komensky, odegrali wybitną rolę w doprowadzeniu do skutku wydarzenia o dziejowym znaczeniu, jakim jest zawarcie trwającego po dziś dzień, a więc od lat trzystu, swoistego sojuszu między narodem angielskim, a narodem żydowskim, sojuszu, który – rozszerzony potem też i na Stany Zjednoczone – bierze w niemałym stopniu udział w rządzeniu nowoczesnym światem.

Wybuch rewolucji rosyjskiej posunął znacznie sprawę polską naprzód; spośród państw koalicji przeciwniemieckiej znikło jedyne państwo zaborcze, leżące teraz powalone w zupełnej niemocy i anarchii.

Komensky dązył nie tylko do zjednoczenia państw w światową konfederację, ale i do zjednoczenia kościołów, oczywiście, w duchu antykatolickim.

Podstawowym dorobkiem myśli politycznej obozu wszechpolskiego było zrozumienie, że głównym i najniebezpieczniejszym wrogiem Polski jest nie Rosja, lecz Niemcy (Prusy).

Rozbiory Polski przeprowadzone zostały – przez masonerię. Plan rozbiorów uknuty został w lożach – do lóż należeli wszyscy wybitniejsi aktorzy tragedii rozbiorowej; zarówno ze strony polskiej, jak ze strony państw rozbiorczych.

Nawet w okresie jawnej rusyfikacji polityki w Królestwie (w końcu XIX wieku) nie brak było w Rosji wyznawców poglądu, że prędzej czy później i tak trzeba będzie Królestwo utracić, czy to na rzecz odrodzonej Polski, czy też na rzecz Prus.

Rola Piłsudskiego jako dowódcy w bitwie o Warszawę, ograniczyła się w gruncie rzeczy tylko do dowodzenia grupą uderzeniową Wieprza. Było to zadanie wdzięczne i efektowne, ale stosunkowo łatwe; o wiele trudniej było wykonać nie mniej ważne zadanie uporczywej obrony na odcinkach frontu, wysuniętych dalej na północ z zachodu, a zwłaszcza kierownictwa ogólnego, które spoczywało na gen. Rozwadowskim, a którego Piłsudski całkowicie się pozbył.

Okres od odbudowania Polski do wypadków majowych był okresem dekadencji obozu narodowego, a jednym z ważnych czynników jego ówczesnej słabości była nieobecność w jego ówczesnych pracach Romana Dmowskiego, który przez prawie cały ten czas nie brał udziału w polityce, zajmując się tylko pracą naukową.

„Potop” – to nie był tylko najazd zewnętrzny, ale i przejaw częściowego rozkładu wewnętrznego (część Polaków – owi Radziwiłłowie itp. współdziałali z najeźdźcami).

Nie jest to bynajmniej przypadek, że upadek i rozkład Polski zaczął się z tą chwilą, gdy jako zjawisko masowe pojawili się w Polsce żydzi.