Ojciec Kolbe a sprawa żydowska

I nawet, gdy się czyta te „Protokoły” [Mędrców Syjonu] dzisiaj, jest się uderzonym przez zawarty w nich pierwiastek proroczy: uderzająca liczba zawartych w nich myśli została urzeczywistniona.

Także jeśli Ojciec Kolbe napisał w artykule w „Rycerzu Niepokalanej” (…), że wielu wodzów bolszewizmu, masonerii i teozofii w Polsce i gdzie indziej, to są Żydzi, nie była to deklaracja antysemityzmu, ale uwaga opisująca istniejącą polityczną sytuację.

Żydowska ludność w Polsce była, jako społeczność, owocem wielu wieków polskiej tolerancji i gościnności. Gdy Żydzi byli prześladowani w innych krajach, Polska, ożywiona w swej polityce zasadą tolerancji, pozwalała im na przybywanie do Polski i na osiedlanie się w niej. Cieszyli się tam oni całkowitą religijną, społeczną i gospodarczą wolnością.

Około 3 milionów Polaków zginęło z rąk hitlerowców. Obóz w Oświęcimiu był początkowo założony dla wytępienia Polaków i stał się dopiero później ośrodkiem eksterminacji Żydów.

Tak zwane „getta ławkowe” na polskich uniwersytetach nigdy nie zostały wprowadzone w życie, były one tylko projektem, wysuwanym przez narodowo usposobione grupy polskich studentów.

Jest nieprawdą, że Ojciec Kolbe był kiedykolwiek wrogiem Żydów. Wygłosił tylko stosunkowo niewielką ilość wypowiedzi na temat Żydów. Na 938 stronicach świadectw, zebranych w związku z jego procesem beatyfikacyjnym sprawa żydowska można powiedzieć, odgrywała tylko bardzo małą rolę. Z jego 2006 zachowanych listów, tylko 4 zawierają wzmianki o Żydach; z jego zachowanych 396 artykułów, odczytów, notatek, kazań radiowych itd. tylko 9 wspomina o Żydach.

Nie trzeba być „naiwnym”, ani „bezkrytycznym” by wiedzieć, że Talmud zawiera wiele antychrześcijańskich i nawet bluźnierczych wzmianek.

Nie jest słuszne traktować ucisk Polaków przez hitlerowskich Niemców w czasie drugiej wojny światowej jako coś dodatkowego do ucisku Żydów. Polacy, a przynajmniej polskie elity, cierpieli nie mniej niż Żydzi i śmierć Ojca Kolbe nie miała nic wspólnego z Holocaustem Żydów, ale była częścią akcji eksterminacji Polaków.

„Mały Dziennik”, pismo założone przez Ojca Kolbego, przez większą część czasu nie redagowane przez niego, nie mogło unikać pisania od czasu do czasu o sprawie żydowskiej w Polsce. A będąc pismem polskim, a nie żydowskim, opowiadało się ono w sprawach spornych w sposób nieunikniony po stronie polskiej, a nie po stronie żydowskiej. To nie był antysemityzm.

Polacy przeciwstawiali się Żydom w szeregu spraw – i to było przeciwieństwo polityczne, a nie antysemityzm. Mogło się czasami zdarzyć, że „Mały Dziennik” interpretował w duchu polskim jakieś sporne sprawy – ale traktować to jako antysemityzm, to jest czyste przeinaczanie prawdy.

Państwa zaborcze starały się osłabić polski naród przez wytworzenie wielkich skupień ludności żydowskiej, zwłaszcza w większych polskich miastach.

Po rozbiorze Polski pod sam koniec XVIII wieku Żydzi stali się stronnikami potęg zaborczych przeciwko interesom rozczłonkowanego polskiego narodu. Wielu z nich zaczęło mówić po niemiecku w zabranej przez Prusy, a po części także i w zabranej przez Austrię części Polski, a po rosyjsku w jej części zabranej przez Rosję.

Ojciec Kolbe będąc Polakiem, nie mógł uniknąć podzielenia stanowiska i uczestniczenia w obronie polskiego narodu przeciw zakusom potężnej żydowskiej społeczności w ten sam sposób, w jaki nie mógł uniknąć podzielenia polskiej postawy przeciwstawiania się bolszewickiej Rosji i hitlerowskim i przedhitlerowskim Niemcom.

Ojciec Kolbe nie głosił kampanii przeciwko przewadze żydowskiej w niektórych dziedzinach polskiej ekonomii, ale popierał o wiele bardziej umiarkowany program rozwijania i wzmacniania życia ekonomicznego etnicznie polskiej części ludności.

Było to programem Hitlera i jego systemu rządów całkowicie zniszczyć polski naród, a w szczególności usunąć jego kulturalną i moralną elitę. Polacy byli nie mniej prześladowani przez hitlerowców jak Żydzi, a prześladowanie ich zaczęło się wcześniej.

Polska była w stanie wojny z Rosją bolszewicką w latach 1919–1920. Bardzo poważna część ludności żydowskiej w Polsce sympatyzowała w tej wojnie z Rosją. Grupy żydowskie czynnie wspierały armię rosyjską w niektórych operacjach wojennych. Polska musiała pilnować ludność żydowską, jako możliwą bolszewicko-rosyjską „piątą kolumnę” na swoich tyłach.

O ile św. Maksymilian Kolbe przyświeca nam nie tylko swoją świętością jako męczennik, ale także swoją działalnością jako święty wyznawca, o tyle Janusz Korczak nie jest dla nas wzorem jako działacz społeczny. Był to z pewnością człowiek dobrej woli. Ale była to postać kontrowersyjna, o której powiedzieć trzeba w sposób otwarty: to był zły pedagog. Jako kierownik sierocińców, jako wychowawca młodzieży jest on dla nas złym wzorem, którego naśladować nie należy.

Każdy człowiek o poczuciu sprawiedliwości uznać musi wielkość czynu doktora Korczaka, który przez miłość dla mordowanych maleństw sprawował nad nimi czułą opiekę aż do ostatniej sekundy ich życia i ofiarował w tym celu swe życie.