Duma (…) jest dość powszechnym grzechem, jak sądzę. Przeczytałam wiele książek na ten temat i jestem… — Jane Austen
Duma (…) jest dość powszechnym grzechem, jak sądzę. Przeczytałam wiele książek na ten temat i jestem przekonana, że natura ludzka jest szczególnie podatna na jej wpływ, i że tylko nieliczni z nas nie popadają w samozachwyt ze względu na taką czy inną, prawdziwą lub wyimaginowaną zaletę. Próżność i duma to dwa różne pojęcia, chociaż często używamy ich wymiennie. Człowiek może być dumny, ale nie próżny. Duma odnosi się raczej do naszego zdania o sobie samym, próżność natomiast wiąże się z tym, co chcielibyśmy, aby inni o nas myśleli.
s. 17Źródło: Wikicytaty · CC BY-SA 4.0
Więcej z tej książki
Zastanawiam się, kto pierwszy odkrył, jak skutecznie poezja potrafi zniszczyć uczucie.
zaś Jej Wielmożność znów zadawała dokładne pytania o każdy szczegół ich podróży, dawała im wskazówki dotyczące najwłaściwszego sposobu pakowania, a taki nacisk kładła na układanie sukien w jedynie słuszny sposób, że Maria czuła się po powrocie na plebanię zobowiązana wypakować to, co spakowała w ciągu dnia, i zacząć pakować od początku.
„Powinien Pan oczywiście wybaczyć im, jako chrześcijanin, lecz nigdy nie dopuścić ich przed swe oblicze ani nie zezwolić na to, by ich imiona były wspomniane w Pańskiej obecności.”
