Duma (…) jest dość powszechnym grzechem, jak sądzę. Przeczytałam wiele książek na ten temat i jestem… — Jane Austen
Duma (…) jest dość powszechnym grzechem, jak sądzę. Przeczytałam wiele książek na ten temat i jestem przekonana, że natura ludzka jest szczególnie podatna na jej wpływ, i że tylko nieliczni z nas nie popadają w samozachwyt ze względu na taką czy inną, prawdziwą lub wyimaginowaną zaletę. Próżność i duma to dwa różne pojęcia, chociaż często używamy ich wymiennie. Człowiek może być dumny, ale nie próżny. Duma odnosi się raczej do naszego zdania o sobie samym, próżność natomiast wiąże się z tym, co chcielibyśmy, aby inni o nas myśleli.
s. 17Źródło: Wikicytaty · CC BY-SA 4.0
Więcej z tej książki
Zastanawiam się, kto pierwszy odkrył, jak skutecznie poezja potrafi zniszczyć uczucie.
„Powinien Pan oczywiście wybaczyć im, jako chrześcijanin, lecz nigdy nie dopuścić ich przed swe oblicze ani nie zezwolić na to, by ich imiona były wspomniane w Pańskiej obecności.”
Bo często spostrzegam, że rezygnacja nigdy nie jest tak doskonała, jak wtedy, gdy odmówiona nam aprobata zaczyna tracić na wartości w naszych oczach.
