Isabel Allende

Musisz być silny albo cię zgniotą, Chilenito.

Alba zrozumiała, że kraj cofnął się do czasów, gdy babka Clara chodziła do dzielnicy La Misericordia i dobroczynnością zastępowała sprawiedliwość społeczną. Tylko że teraz dobroczynność była źle widziana.

Najlepsze, co może się trafić w małżeństwie, to zostać wdową.

Dzielił się z chłopcem wszystkim, czego ten chciał się dowiedzieć nie tylko w materii medycyny, ale także w innych aspektach jego rozległej wiedzy i subtelnej kultury. Dobrotliwy z natury, był zarazem surowym krytykiem i wymagał od niego wysiłku. „Nie zostało mi już zbyt wiele czasu, a na tamten świat nie mogę zabrać wszystkiego, co wiem; ktoś musi tego używać po mojej śmierci” – mówił. Jednakże ostrzegał go przed przesadnym dążeniem do poznania, które może tak samo stać się nałogiem człowieka, jak łakomstwo czy lubieżność: „Mędrzec niczego nie pragnie, nie sądzi, nie planuje, zachowuje swój umysł otwarty i serce spokojne.

Jego wołanie o sprawiedliwość było rzucaniem słów na wiatr i spotykało się z ludzką obojętnością.

Każdy rodzi się z jakimś szczególnym talentem.

Tam gdzie są kobiety, jest i cywilizacja.

Jeśli się odchodzi w niepamięć, to jakby nigdy się nie wydarzyło.

Wina nie istniała, o ile grzech nie wyszedł na jaw.

Kto z upodobaniem rozmyśla o nieszczęściu, w końcu je sprowadza.

Nie ma nic gorszego niż brak rodziny.

Istota dobrego leczenia polega na umiejętności współczucia i poczuciu etyki, bez których święta sztuka uzdrawiania degeneruje się i przeradza w zwykłą szarlatanerią.