Isabel Allende

Spalała go nieopanowana namiętność – poszukiwanie sprawiedliwości.

Pisz, bo może w ten sposób uwolnisz się od tego, co gnije w tobie, w końcu przecież wyzdrowiejesz, będziesz z nami śpiewać.

Starała się nie oddychać, nie ruszać i z niecierpliwością czekała na śmierć. Trwało to bardzo długo. Gdy już niemal osiągnęła cel, pojawiła się babka Clara, którą tyle razy wzywała, prosząc by pomogła jej umrzeć, i powiedziała, że łaską nie jest śmierć, gdyż tak czy inaczej jest ona nieunikniona, lecz przeżycie, które jest cudem.

– Jesteś człowiekiem niechybnie przegranym, synu – wzdychał Trueba – Nie masz poczucia rzeczywistości. Jeszcze nie uświadomiłeś sobie, jaki jest świat. Stawiasz na wartości utopijne, które nie istnieją. – Pomoc bliźniemu to wartość, która istnieje. – Nie, miłosierdzie, podobnie jak wasz socjalizm, to wynalazek słabych, który służy do poniżania i wykorzystywania silnych. – Nie wierzę w twoją teorię o silnych i słabych – replikował Jaime. – To nie teoria, ale prawo przyrody. Żyjemy w dżungli. – Tak, ponieważ ci, którzy ustanawiają reguły, myślą jak ty, ale tak nie będzie w nieskończoność. – Będzie, gdyż jesteśmy zwycięzcami. Wiemy, jak radzić sobie na tym świecie i sprawować władzę.

Nie ma nagrody dla zdrajców, którzy donoszą.

Lepszy ojciec martwy niż nieobecny.

Kiedyś wnuczka zapytała mnie, jak mogłem tak długo żyć w samotności i tak daleko od cywilizacji. Nie umiem odpowiedzieć na to pytanie. Lecz, prawdę mówiąc, musiało mi to przyjść łatwiej niż wielu innym ludziom, ponieważ nie jestem towarzyski, nie mam wielu przyjaciół i nie lubię zabaw nawet w domu – przeciwnie, czuję się lepiej, gdy jestem sam. Z trudem wchodzę z ludźmi w zażyłe stosunki. (…) Byłem bardzo dumny i z powodu dumy cierpiałem bardziej niż inni.

Nie należy popadać w rozpacz.

Clara spekulowała, że jeśli w rodzinie powtarzają się przypadki szaleństwa, to znaczy, że musi istnieć pamięć genetyczna, która nie pozwala im pójść w zapomnienie.

Samotność i nuda w końcu robią z człowieka alkoholika.

Jak mawiał wuj Nicolas – najgorzej jest bać się strachu.

Organizm najlepiej zna swoje własne potrzeby.