Isabel Allende

Może w tej właśnie chwili zdałam sobie sprawę, że i ja prowadzę swoją własną wojnę, której końca nie widać, więc lepiej prowadzić ją z radością, żeby życie nie upłynęło mi na czekaniu na jakieś ostateczne zwycięstwo, po którym dopiero mogłabym poczuć się dobrze. Doszłam do wniosku, że Elwira miała rację, trzeba być bardzo dzielną i walczyć bez wytchnienia.

Wszędzie panował porządek, wszystko było czyste i spokojne solidnym spokojem sumień pozbawionych pamięci.

Mimi utrzymywała, że każdy człowiek rodzi się obdarzony jakimś talentem i szczęście lub pech w życiu polegają na tym, czy to odkryje i czy w świecie jest na ten talent zapotrzebowanie, bo zdarzają się uzdolnienia bezużyteczne.

Cały urok tego kraju polega na tym, że wszyscy uczestniczą w korupcji.

Lepiej umrzeć z głodu niż żebrać, ptaszyno.

Mam swoją dumę i zawsze dotrzymuję danego słowa.

Nic nie jest na zawsze (…), oprócz śmierci.

Dyktatura nauczyła ludzi trzymać język za zębami, bo nigdy nic nie wiadomo.

Śmierci nie ma (…). Ludzie umierają tylko wtedy, gdy się o nich zapomina (…) – Jeśli mnie nie zapomnisz, zawsze będę z tobą.

Wybory to błazeństwo i nie ma znaczenia, kto wygra, gdyż to ta sama strzykawka, tylko z inną igłą, (…) rewolucji nie można dokonać za pomocą urn, a jedynie przelewając krew. Pomysł pokojowej rewolucji w warunkach demokracji i pełnej wolności uważał za absurdalny.

Clara uważała, że dla zdrowia najlepiej jest mieć zajęte ręce.

– Nigdy nie należy sprzedawać ziemi. To jedyne, co zostaje, gdy wszystko inne się kończy. – Nie zgadzam się z tobą. Ziemia to romantyczna idea, a bogactwo przynosi ludziom umiejętność robienia interesów.