(…) lubię tę aurę ciemności, która go otacza. Lubię jego twarz, smutne oczy. Jest dziwnie piękny, niczym noc… — Isabel Abedi

Myślę, że strach, jaki odczuwa człowiek stojący nad przepaścią, w rzeczywistości jest raczej tęsknotą. Tęsknotą za tym, żeby rzucić się w dół – albo lecieć z rozpostartymi ramionami.

Łatwo jest kochać drugiego człowieka takim, jaki on jest.

Trudno jest kochać drugiego człowieka takim, jaki nie jest.

Widzieć w nim to wszystko, czym mógłby być, ale jeszcze nie potrafi.

Stara. Wszyscy uważają ją za szaloną, ale ja czuję, że ona wie. Wie o rzeczach, których jeszcze nie ma, ale które kiedyś nastąpią w mojej i w cudzej przyszłości.