Ana Veloso

Na pomarszczonej powierzchni wody tańczyły pomarańczowe iskierki.

Los nie daje się oszukać. Przez jakiś czas może być niewidoczny, ale potem uderza z podwójną siłą. Zawsze czai się za rogiem, za którym najmniej go oczekujemy, i lepiej nie kusić go tym, że ignorujemy jego istnienie lub wręcz mu zaprzeczamy.

Bądź zdrowa, Lauro (…) Bądź zdrowa, Lizbono.

Na terenie ściśle podzielonym na rangi, obowiązki i zakresy odpowiedzialności nie można się było zgubić – podczas gdy mapa emocji wydawała się niemal nieczytelna.

Brak zmysłu piękna to poważna skaza.

Eleganckie damy zawsze robią tylko to, czego się od nich oczekuje, i nigdy tego, czego w głębi serca pragną.

Co pozostaje z człowieka? Grób, o który nikt się nie troszczy? Imię uwiecznione na sczerniałej metalowej płycie?

Miał niewiarygodne szczęście. Jak szybko się o tym zapomina po osiągnięciu zaledwie pośredniego celu! Nie myśli się już o zainwestowanym czasie i pracy – nie zostaje ślad po ekstatycznych doznaniach towarzyszących wymarzonemu sukcesowi. Zamiast odczuwać dumę z pokonanego etapu, Fernando nie czuł nic poza palącą niecierpliwością – dalej, dalej! Musiał szybciej piąć się w górę, musiał zajść wyżej! Czy będzie się to ciągnąć bez końca? Czy nigdy nie doświadczy prawdziwej radości z osiągnięcia celu? Dokąd jeszcze zaprowadzi go niezadowolenie? A może powinien nauczyć się czerpać satysfakcję z samej walki? Czyż najwyższą nagrodą jest nie sam szczyt, lecz cieszenie się trudami wspinaczki.

Jaki sens miało oszczędzanie, skoro pieniądze same znikały, choć nic się za nie kupiło, i to tylko dlatego, że politycy do niczego się nie nadawali?

Katolickie wychowanie naprawdę przesądza o wszystkim (…) Grzech i potępienie – do tego się to sprowadzało. Nie chciała zostać biedną pokutniczką, nie chciała być obrzucana błotem i już za życia smażyć się w ogniu piekielnym.