(…) niejeden raz pieściłem w sobie tę głupkowatą pewność, która pozwala sądzić, że wystarczy jakiemuś… — Adam Wiśniewski-Snerg

Kiedy poprzez tysiąclecia zapatrzeni w swe zewnętrzne kształty ludzie łudzili się, że tym, co ich uczłowiecza, są palce u rąk, uszy, oczy, wyprostowana postawa, a nade wszystko mózg – niejeden zadawał sobie pytanie, co nastąpi w nieuniknionej przyszłości, gdy manekin wyprostowany, obłożony i wypchany syntetycznym ciałem poruszy sprawnie wszystkimi członkami i zwracając wypełnioną elektronowym mózgiem głowę ku swemu konstruktorowi, powie niezwykle sugestywnym tonem: „Człowiek – to właśnie ja!”

Z jakiegokolwiek poziomu byśmy nie spoglądali, nigdy nie zobaczymy dookoła siebie więcej, niż znajduje się w nas samych.

Liczyłem skrycie swoje własne palce. W najgłębszej tajemnicy. Przeliczyłem je raz, drugi i trzeci: dziesięć. To ja sam: Net Porejra – wszystko się zgadzało! Właśnie, ciągle coś liczyłem, a ona umierała. To było jakieś nieporozumienie.