Haiti nie jest dziś kolonią. I cały świat – mimo że polityka jest tak samo makiaweliczna, jak była zawsze –… — Adam Węgłowski

[Zombie walks] to także obraz świata po epidemii – niezaistniałej, ale jednak będącej rzeczywistością. Bo na naszych oczach za sprawą wojen, terroru i niepokojów społecznych (oraz mediów, podgrzewających jeszcze atmosferę) wali się utrwalony porządek rzeczy. W tych czasach rządzi podejrzliwość wobec innych, nawet wobec sąsiada, który może być zombie (terrorystą, fundamentalistą, pedofilem). A zarazem brakuje solidarności, punktu oparcia, nadziei, wiary, szczepionki.

Niewolnictwo i jego potworności nie były wówczas pochodną rasizmu. Odwrotnie, to rasizm pojawił się w konsekwencji niewolnictwa, jako próba jego „uzasadnienia” w oczach oprawców i ich rodzin.

Uczestnicy zombie walks wygłupiają się i dają wyraz fascynacji określonymi grami i filmami. Próbują na moment uciec od szarego, nudnego życia. Ale przecież to nie wszystko. Oni wysyłają też przekaz do rządzących. Ekscentryczny, więc może nie przez wszystkich zrozumiały. Ekscentryczny, bo wszystkie ideologie już się zdeprecjonowały. Co pokazują władzy? Że za tą maskaradą kryje się wypalenie, brak perspektyw (bo jakie ma żywy trup?) i chęć zmian. Że to nie drugie Halloween, ale chęć wyłamania się z systemu, z matriksa, z wyścigu szczurów, z życia jak roboty.