Pan Samochodzik i templariusze

– Naprawdę nic z tego nie rozumiem. Wyznaję, że mam dosyć tych wszystkich tajemniczych historii. Chciałbym nareszcie wypłynąć na czyste wody i zając się tylko jedną zagadką: skarbami templariuszy.

– O mało nie zdradziliśmy się, że jesteśmy z panem. Ona jest bardzo sprytna i daje takie podchwytliwe pytania, że człowiek ani się spostrzeże, jak zdradzi prawdę. Zapytała mnie na przykład: „Długo się jedzie przez las furmanką?” Więc ja jej mówię: „Nie wiem, bo my jechaliśmy samochodem.” „A czyim samochodem?” – spytała. Tego oczywiście już nie powiedziałem.

Czy zna pan ludowe przysłowie: „Kto się umywa, temu ubywa?” Lepiej zrobimy, jeśli się nie umyjemy. – Nie ma takiego przysłowia, sam je wymyśliłeś! – zawołała Ewa.

– Krzyżacy bardzo dumni byli ze swej twierdzy. Porównywali ją z najpiękniejszymi miastami świata i z dumą twierdzili: Mediolan jest z marmuru, Buda z kamienia, a Marienburg, czyli Malbork, z błota.